ψυχραιμια

η ζωή μας δίχως δέντρα

Με αφορμή τη δράση του Αρχαιολογικού Μουσείου
Θεσσαλονίκης «περιβάλλον και πολιτισμός 2008
το δέντρο της ζωής,σε τέσσερις εποχές»(το ωφέλιμον)
μαζεύτηκε ελέω αεικινήτου (Α) η θρυλική
πλέον παρέα της Καλημέρας(το τερπνόν).
Κι αφού μάθαμε τι σήμαινε το δέντρο για τους
παλιότερους έρχομαι να ρωτήσω:
Τι ακριβώς σημαίνει για μας ένα δέντρο?
Πόσοι από μας έχουν αγκαλιάσει ένα δέντρο?
Πόσοι έχουν ακούσει η μιλήσει σ ένα δέντρο?
Έχουμε αναρωτηθεί πώς θα ήταν η ζωή
χωρίς να βλέπεις πουθενά δέντρο?

Το παρακάτω συνέβη !

Αύγουστος 3 του 2002.Χάραμα.
Ξύπνησα απότομα από κάτι,δεν κατάλαβα τι.
Καλά-καλά δεν ήξερα πού βρίσκομαι,σκοτάδι.
Μια σουβλιά στη μέση μ έκανε να το
συνειδητοποιήσω αμέσως.
Ήταν η πρώτη νύχτα των διακοπών μας,
στο «καλύβι»ύστερα από μια ηρωική κάθοδο
με όλα τα συμπράγκαλα ,Θεσσαλονίκη-
Λιμιώνα.Ίσα που προλάβαμε να κουβαλήσουμε
να στρώσουμε και να ξεραθούμε.
Κάπου κοντά ακούστηκαν φωνές και μαζί
το γνώριμο γκλού-κτουκ-τουκ,γκλού-κτουκ.
Ήταν οι δακοκτόνοι πού ψέκαζαν δολώματα
στα «σταυρώματα»των λιόδεντρων
με τα χειροκίνητα ψεκαστήρια.
Ευτυχής ξαναβυθίστηκα.
Τη δεύτερη φορά με ξύπνησαν
τρία εκατομμύρια τσιτζίρια περίπου
(μόνο στην αυλή).Άνοιξα τα μάτια μου.
Μια κόκκινη ηλιαχτίδα είχε σκίσει το
ξύλινο πατζούρι και είχε βάψει
δυο κόκκινες γραμμές στην κουνουπιέρα
και μία στον απέναντι τοίχο.
Πετάχτηκα απ το κρεβάτι να προλάβω
να δω τον Ήλιο να αναδύεται κατακόκκινος
απ τα νερά του Αγαίου και να επιβάλλεται
πάνω απ τη Σκόπελο και τη Σκιάθο.
Να φέγγει ανάμεσα στα φύλλα της
εκατόχρονης μαυροσυκιάς ,ψάχνοντας τα
δυο μαυρισμένα σύκα που πρόλαβα και είδα
από βραδύς.
Το γερασμένο αλλά περήφανο δέντρο,
δέσποζε μόνο,ένα επίπεδο κάτω απ την αυλή.
Ο κορμός είχε γείρει και τον στηρίζαμε
με κορμό ελιάς.
Η φλούδα του ,πέντε εκατοστά, ότι είχε μείνει,
τροφοδοτούσε όλα τα κλαδιά για πολλά χρόνια.
Κάθε χρόνο στις 4 Αυγούστου έκοβα το πρώτο
μαυρόσυκο σ όλη την περιοχή και
την παίνευα γι αυτό!Από 7χρονο παιδί μ ανέβαζε
στις πλάτες του,και μου μάθαινε τη χαρά του να
μοιράζεσαι τα καλύτερα,να προσφέρεις το ίδιο
σ όλους,κοντινούς,περαστικούς,γνωστούς,
αγνώστους ,καλούς και κακούς !Γιατί τα δέντρα
ξέρετε δεν ξέρουν τι θα πει κακία.Τους παίρνεις
τους καρπούς και χαίρονται,τους κόβεις ένα
κλαδί και σου βγάζουν ένα καινούργιο,
πιο όμορφο.Δίνουν μόνο!
Τράβηξα το σύρτη και άνοιξα διάπλατα την
παλιά καστανίσια πόρτα.Ο Ήλιος είχε μόλις
βγεί ,βλεπόταν ακόμα.Προχώρησα δυο βήματα
κι έφερα το βλέμμα μια γύρα.
Ο Παράδεισος σε πλήρη ανάπτυξη!
Αριστερά η μουσμουλιά να οργιάζει και να
σκεπάζει τη μισή αυλή,η κληματαριά να
κρέμεται από παντού στην κρεβατιά,ζούγκλα!
Ολόγυρα οι ελιές και ίσα μπροστά η ……..
όχι.. ΟΧΙ…
Πάγωσα ,ένοιωσα το αίμα να φεύγει απ το
κεφάλι και τα άκρα,μούδιασα!Ένοιωσα το χέρι
της συντρόφου μου στη μέση!
Τι έγινε?!!
Δεν έβγαινε μιλιά.Άπλωσα το χέρι κι έδειξα
το πεσμένο δέντρο.Έβαλε τα κλάματα..
Η συκιά η Συκιά μας είχε γκρεμιστεί στο χώμα
και μαζί της γκρεμίστηκαν όλα μου τα καλοκαίρια!
Μια φορά είχα ξανανιώσει έτσι,όταν είχα ακούσει
τα δυσάρεστα για αγαπημένο μου πρόσωπο.
Μετά το πρώτο σοκ άρπαξα τον κουβά ,πήρα το
κλαδευτήρι κι έτρεξα σαν τρελός να κόψω απ τα
κλαδιά του «μάτια»,πριν προλάβει να καταλάβει
ότι πεθαίνει!
Έτρεξα στο γείτονα,του χτύπησα την πόρτα
φωνάζοντας.Βγήκε έντρομος,με είδε με τον
κουβά,νόμιζε ότι πήραμε φωτιά.
-Σε παρακαλώ βάλε μπόλια όπου βρείς ,του είπα!
-Τέτοια εποχή ,δύσκολο,μουρμούρισε
-Δύσκολο ξεδύσκολο,σε παρακαλώ,φώναξα!
Δεν τόλμησε ν αρνηθεί.
Μπολιάζαμε ότι υπήρχε σε ρίζα συκιάς
στη γύρω περιοχή,50-60 μπόλια δεν θυμάμαι.
Κι ήταν η πρώτη μου φορά!
Μετά ένα μήνα ανακάλυψα ότι απ τα 30 μπόλια
που είχα βάλει ΕΝΑ «έπιασε»
Δεν έχω κερδίσει ποτέ λαχείο,φαντάζομαι
κάπως έτσι θα είναι!
Σήμερα η παλιά συκιά ζει σ ΄ένα νέο δέντρο.
Στη θέση της μεγαλώνει μια καινούργια,
μπολιασμένη απ το χέρι τού αρχιμάστορα
πατέρα μου.
(Γεγονότα και αισθήματα ακριβώς αληθινά)

Advertisements

Δευτέρα,Μαΐου 12,2008 - Posted by | art |

15 Σχόλια »

  1. Τι να πώ!!!
    Είναι μεγάλη τύχη να είσαι σε μιά παρέα
    με Φίλους που συμμερίζονται τις σκέψεις
    και συμφωνούν με τα ιδανικά σου!
    Χαίρομαι!
    Να ξερες πόσοι Γλάροι πέταξαν
    πάνω απ τα κλαδιά της!!!!!

    Σχόλιο από kostaslogh | Παρασκευή,Μαΐου 23,2008

  2. Εγώ γιατί δάκρυσα τώρα;..
    Γιατί κλαίω;….

    «Γιατί τα δέντρα
    ξέρετε δεν ξέρουν τι θα πει κακία.Τους παίρνεις
    τους καρπούς και χαίρονται,τους κόβεις ένα
    κλαδί και σου βγάζουν ένα καινούργιο,
    πιο όμορφο.Δίνουν μόνο!»
    Η ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ!!!!!

    Μοιάζετε με το Γλάρο μου…και όχι μόνο στο όνομα…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιες

    Σχόλιο από Γλαρένια | Πέμπτη,Μαΐου 22,2008

  3. Καλώς την κι ας …..άργησες??????!!!!!!!!!!!
    Θα μας τρελλλλλάνεις!!!!!!!
    Εγώ απορώ πως διάολο τα προλαβαίνεις όλα
    αυτά που λες, που κάνεις,που οργανώνεις,που
    ψάχνεις,πού βρίσκεις,που ανεβάζεις,που κατε-
    βάζεις,που διαβάζεις,που σχολιάζεις,που παντα-
    χού παρούσα και τα πάντα πληρούσα είσαι…….
    και μου λές άργησες???κι εγώ πώς να καθαρίσω
    μ ένα Ευχαριστώ!!!

    Σχόλιο από kostaslogh | Τρίτη,Μαΐου 20,2008

  4. Τρελέ καλωσόρισες στο φτωχικό μου,
    ..εύσημα από σένα!!!!!!!
    ποιος στη χάρη μου!!!!
    Σ ευχαριστώ

    Σχόλιο από kostaslogh | Τρίτη,Μαΐου 20,2008

  5. Γιατί άργησα τόσο να διαβάσω αυτό το κείμενο; Μόνη μου τα λέω, μόνη μου με μαλώνω, άστα.
    «Έγραψες» πάλι Κώστα…

    Σχόλιο από καλημέρα | Δευτέρα,Μαΐου 19,2008

  6. Εξαιρετικό! Πραγματικά συγκινητικό. Καλό βράδυ, καλή εβδομάδα 🙂

    Σχόλιο από trelos | Κυριακή,Μαΐου 18,2008

  7. Το ρωτάς? Τιμή μου να με βάλεις στα φιλαράκια σου Κώστα. Σε ευχαριστώ πολύ! Καλο σκ 🙂

    Σχόλιο από roadartist | Σάββατο,Μαΐου 17,2008

  8. Γειά σου Βαγγέλη
    και μπόλικη τύχη θα πρόσθετα άμα είσαι και
    ατζαμής και τρέμει και το χέρι…ευτυχώς….

    Σχόλιο από kostaslogh | Πέμπτη,Μαΐου 15,2008

  9. Γεία σου ρε Κωστή,αυτό είναι που λένε καλό μπόλι νάχεις.

    Σχόλιο από βαγγελης | Πέμπτη,Μαΐου 15,2008

  10. roadartist καλωσόρισες στο φτωχικό μου.
    χαίρομαι που σ άρεσε,είναι κομάτι της ζωής μου!
    Να σε βάλω..να σε βάλω…στα Φιλαράκια μου?

    Σχόλιο από kostaslogh | Τετάρτη,Μαΐου 14,2008

  11. Πολύ όμορφη η ιστορία ..
    Καλημέρα να έχεις..

    Σχόλιο από roadartist | Τετάρτη,Μαΐου 14,2008

  12. Καλησπέρα Κωνσταντινιά
    πολύ χαίρομαι που σας άγγιξε και πολύ περισσότερο
    που σας έβαλε σε σκέψεις, γιατί αυτό ακριβώς ήθελα!
    Να μείνει κάτι..

    Σχόλιο από kostaslogh | Τρίτη,Μαΐου 13,2008

  13. Γειά σου Μαρία
    Τά χεις περάσει και σύ ε?
    Είδες ,εκείνη τη γεύση δεν την βρίσκεις ποτέ πια!
    Πάει πακέτο με όλα τα υπόλοιπα!
    (Ωραία και..γλυκιά η έμπνευση)
    ….αυτό το νεαρέ….
    Τ ΑΚΟΥΤΕ ΡΕ!!!!!

    Σχόλιο από kostaslogh | Τρίτη,Μαΐου 13,2008

  14. καλημέρα Κώστα,

    πόσα συναισθήματα μας πέρασες!!
    Σε τι σκέψεις μας έβαλες!

    Σχόλιο από Κωνσταντινιά | Τρίτη,Μαΐου 13,2008

  15. Καλημέρα Κώστα! Πολύ με συγκίνησε η ιστορία σου. Ίσως γιατί έχω ζήσει κι εγώ παρόμοια, με τη βερυκοκιά μου τη «Μαρίκα». Πέθανε κι αυτή από βαθιά γεράματα, αφού μας έμαθε τι σημαίνει να βλεπεις να «γεννιέται» ένας καρπός και να σου τον προσφέρει απλόχερα με αντάλλαγμα λίγο νεράκι! Μας έμαθε να τρώμε μαρμελάδα βερύκοκο που παραμένει η αγαπημένη μου παρόλες τις εξωτικές γεύσεις που κυκλοφορούν πια! Λίγο καιρό μετά, έφυγε και η γιαγιάκα μου η Μαρίκα…
    Εεεε…φτάνει, ώρες ώρες ξυπνάει η Μάρθα Βούρτση μέσα μου..και μελάρω (πρωινή έμπνευση η λεξούλα)!
    Πολύ καλημέρα σας νεαρέ Κώστα!!! 🙂 🙂

    Σχόλιο από manetarious | Τρίτη,Μαΐου 13,2008


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: