graffitιιιιιιιι

Πραγματοποιήθηκε και φέτος το παγκόσμιο φεστιβάλ
Graffiti ,Meeting of Styles με πολλές παράλληλες
εκδηλώσεις 7-14 Μαίου με κορυφαία και για πρώτη
φορά, μια τοιχογραφία σε
πρόσοψη κτιρίου,συγκεκριμένα στο κτίριο Ήλιος
του δήμου Νεάπολης με τη συμμετοχή μεγάλων
καλλιτεχνών, Ελλήνων και ξένων:
Holland: Does, Nash Love Letters
Italy: Skolp, Meth F-Lines
Germany: Cazo
Croatia: Agios,Lunar
Bulgaria: Naste, Esteo, Erase
Greece
Thessaloniki: Live2, Nade, G. Mavridis, Jasone, Lue, Ske, Jorz, Nastwo, Ser, Zone, Noone, Dwayne, Smartie, Dante, Karma, Apset, Onare, Ionas, Rino, Inva, Amok, Maze, Dinoz, Diker, Setor, Rasl
Athens: Sake, Dask, Speg, Artemis, Ozone, Nerz, Rentwo, Siemor, Zest, Super, Think, Zek
Other Cities : Dee71, Merlin, T098, Saco, Kazar, Swet, Srbe, Wher, Erz, Anser, Spike, Wake, Rtm Dinoz
(Τα στοιχεία είναι από την ιστοσελίδα του Live2store ενός απ τους
κύριους διοργανωτές ,πριν από την εδήλωση και ελέγχονται για την
ακρίβειά τους)
Ιδού το αποτέλεσμα.

Στο στενό παραπλεύρως

..και μερικά στη γύρα

…σε όλους αυτούς
που κρεμούν τις ψυχές τους στους τοίχους
χρωματίζουν την πόλη μου
τη ζωή μου ομορφαίνουν
…ευχαριστώ!

οι τοίχοι μου

Και ξανά-μανά παιχνίδι ,οπτικό αυτή τη φορά,
από Μανιτάρι μεριά(χρεοστούμενο,αργούμε
αλλά δεν ξεχνούμε),παιδική χαρά το κάναμε
σοβαροί άνθρωποι(εδώ γελάμε η κλαίμε
ανάλογα τη διάθεση) και χωρίς στίχους
λόγω τιμής ,τελεία.

Η πρώτη εικόνα μπαίνοντας φάτσα:
Φωτιστικό δήθεν ,al arabia,original πάντως.
Για κερί ήταν ,του βαλα λαμπάκι με τα
χεράκια μου,ηλ/γος γαρ.

τοίχος δεύτερος σάλα μεριά:μάχη σε καμβά,λάδι.
(όχι ηλιέλαιο)

ολίγαι αντίκαι με φόντο ανθοδέσμη,κεντημένη
από την προγιαγιά της συζύγου!
σάλα τοίχος 2

άνω πόλη ,σπάτουλα καί νεκρή φύση απο κάτω

εεεεεε????al arabia 2 βγάζει μάτι

σάλα τέλος:ενότητα κεραμικά
απεικόνιση αρχαίου άλιεν
κι από κάτω ότι βλέπετε

Ενότητα καθιστικό-κουζίνα:
ΠΑΤΡΙΔΑΑΑΑ!!! λίγο παλιά..

φωτιστικό ντιζάιν :σύλληψη -κατασκευή ….ακριβώς!

ξανά και πιο πατρίδα

εδώ δεν έχει τίποτα

κι εδώ τοίχος απ έξω:χωρίς σχόλια!

Εναλλακτική επιλογή

Θέλω να αλλάξω λίγο τους όρους και να σας ζητήσω
να ψηφίσετε τον ομορφότερο.
Παραδίνω τη σειρά σε όποιον επιθυμεί.

στιχοπαιχνίδι

ΣΟΦΙΑ,ΠΑΡΕΟΥΛΑ,ΠΡΟΘΕΣΗ,ΣΟΥΠΙΑ

Πήρα πάσα απ τον epikuro για το στιχοπαίχνιδο
της Νεφέλης κι αφού εξάντλησα όλα μου τα
καλιτεχνικά αποθέματα, προέκυψε το αριστούργημα:

Πρόθεση για παρεούλα
είχαμε όλα τα παιδιά,
κι είχε μόλις μαγειρέψει
η Σοφία τη σουπιά!

Σας αρέσει δεν σας αρέσει,αυτό είναι!
Εγώ πάντως το διασκέδασα!!!!

Οι όροι:
Φτιάξε ένα τετράστιχο,
χρησιμοποίησε τις 4 λέξεις με όποια σειρά θέλεις,
ύφος σατυρικό κατά προτίμηση,
κάλεσε 4 φίλους να παίξουν.

Κατά την πάγια τακτική μου καλώ
όποιον θέλει να παίξει.

μαγιάτικα χχχ

Πολύ μελαγχολήσαμε εσχάτως,
μας νίκησε η θλίψη κατά κράτος.
Της Άνοιξης τα γκρίζα δεν της πάνε
ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ ΡΕ ,ΤΙ ΣΑΣ ΖΗΤΑΝΕ!!!*

Στου Μάη τον τρελό χορό…

…η Φύση οργιάζει

Στον Μάη τον πιο όμορφο καιρό για δυο…

…η βία παραμονεύει!

….να μουν το Μάη γάιδαρος
τον Αύγουστο κριάρι
όλο το χρόνο πετεινός
και γάτος το Γενάρη!
(βουκολικόν)
*Ατάκα του Χρόνη Μίσιου.

η ζωή μας δίχως δέντρα

Με αφορμή τη δράση του Αρχαιολογικού Μουσείου
Θεσσαλονίκης “περιβάλλον και πολιτισμός 2008
το δέντρο της ζωής,σε τέσσερις εποχές”(το ωφέλιμον)
μαζεύτηκε ελέω αεικινήτου (Α) η θρυλική
πλέον παρέα της Καλημέρας(το τερπνόν).
Κι αφού μάθαμε τι σήμαινε το δέντρο για τους
παλιότερους έρχομαι να ρωτήσω:
Τι ακριβώς σημαίνει για μας ένα δέντρο?
Πόσοι από μας έχουν αγκαλιάσει ένα δέντρο?
Πόσοι έχουν ακούσει η μιλήσει σ ένα δέντρο?
Έχουμε αναρωτηθεί πώς θα ήταν η ζωή
χωρίς να βλέπεις πουθενά δέντρο?

Το παρακάτω συνέβη !

Αύγουστος 3 του 2002.Χάραμα.
Ξύπνησα απότομα από κάτι,δεν κατάλαβα τι.
Καλά-καλά δεν ήξερα πού βρίσκομαι,σκοτάδι.
Μια σουβλιά στη μέση μ έκανε να το
συνειδητοποιήσω αμέσως.
Ήταν η πρώτη νύχτα των διακοπών μας,
στο “καλύβι”ύστερα από μια ηρωική κάθοδο
με όλα τα συμπράγκαλα ,Θεσσαλονίκη-
Λιμιώνα.Ίσα που προλάβαμε να κουβαλήσουμε
να στρώσουμε και να ξεραθούμε.
Κάπου κοντά ακούστηκαν φωνές και μαζί
το γνώριμο γκλού-κτουκ-τουκ,γκλού-κτουκ.
Ήταν οι δακοκτόνοι πού ψέκαζαν δολώματα
στα “σταυρώματα”των λιόδεντρων
με τα χειροκίνητα ψεκαστήρια.
Ευτυχής ξαναβυθίστηκα.
Τη δεύτερη φορά με ξύπνησαν
τρία εκατομμύρια τσιτζίρια περίπου
(μόνο στην αυλή).Άνοιξα τα μάτια μου.
Μια κόκκινη ηλιαχτίδα είχε σκίσει το
ξύλινο πατζούρι και είχε βάψει
δυο κόκκινες γραμμές στην κουνουπιέρα
και μία στον απέναντι τοίχο.
Πετάχτηκα απ το κρεβάτι να προλάβω
να δω τον Ήλιο να αναδύεται κατακόκκινος
απ τα νερά του Αγαίου και να επιβάλλεται
πάνω απ τη Σκόπελο και τη Σκιάθο.
Να φέγγει ανάμεσα στα φύλλα της
εκατόχρονης μαυροσυκιάς ,ψάχνοντας τα
δυο μαυρισμένα σύκα που πρόλαβα και είδα
από βραδύς.
Το γερασμένο αλλά περήφανο δέντρο,
δέσποζε μόνο,ένα επίπεδο κάτω απ την αυλή.
Ο κορμός είχε γείρει και τον στηρίζαμε
με κορμό ελιάς.
Η φλούδα του ,πέντε εκατοστά, ότι είχε μείνει,
τροφοδοτούσε όλα τα κλαδιά για πολλά χρόνια.
Κάθε χρόνο στις 4 Αυγούστου έκοβα το πρώτο
μαυρόσυκο σ όλη την περιοχή και
την παίνευα γι αυτό!Από 7χρονο παιδί μ ανέβαζε
στις πλάτες του,και μου μάθαινε τη χαρά του να
μοιράζεσαι τα καλύτερα,να προσφέρεις το ίδιο
σ όλους,κοντινούς,περαστικούς,γνωστούς,
αγνώστους ,καλούς και κακούς !Γιατί τα δέντρα
ξέρετε δεν ξέρουν τι θα πει κακία.Τους παίρνεις
τους καρπούς και χαίρονται,τους κόβεις ένα
κλαδί και σου βγάζουν ένα καινούργιο,
πιο όμορφο.Δίνουν μόνο!
Τράβηξα το σύρτη και άνοιξα διάπλατα την
παλιά καστανίσια πόρτα.Ο Ήλιος είχε μόλις
βγεί ,βλεπόταν ακόμα.Προχώρησα δυο βήματα
κι έφερα το βλέμμα μια γύρα.
Ο Παράδεισος σε πλήρη ανάπτυξη!
Αριστερά η μουσμουλιά να οργιάζει και να
σκεπάζει τη μισή αυλή,η κληματαριά να
κρέμεται από παντού στην κρεβατιά,ζούγκλα!
Ολόγυρα οι ελιές και ίσα μπροστά η ……..
όχι.. ΟΧΙ…
Πάγωσα ,ένοιωσα το αίμα να φεύγει απ το
κεφάλι και τα άκρα,μούδιασα!Ένοιωσα το χέρι
της συντρόφου μου στη μέση!
Τι έγινε?!!
Δεν έβγαινε μιλιά.Άπλωσα το χέρι κι έδειξα
το πεσμένο δέντρο.Έβαλε τα κλάματα..
Η συκιά η Συκιά μας είχε γκρεμιστεί στο χώμα
και μαζί της γκρεμίστηκαν όλα μου τα καλοκαίρια!
Μια φορά είχα ξανανιώσει έτσι,όταν είχα ακούσει
τα δυσάρεστα για αγαπημένο μου πρόσωπο.
Μετά το πρώτο σοκ άρπαξα τον κουβά ,πήρα το
κλαδευτήρι κι έτρεξα σαν τρελός να κόψω απ τα
κλαδιά του “μάτια”,πριν προλάβει να καταλάβει
ότι πεθαίνει!
Έτρεξα στο γείτονα,του χτύπησα την πόρτα
φωνάζοντας.Βγήκε έντρομος,με είδε με τον
κουβά,νόμιζε ότι πήραμε φωτιά.
-Σε παρακαλώ βάλε μπόλια όπου βρείς ,του είπα!
-Τέτοια εποχή ,δύσκολο,μουρμούρισε
-Δύσκολο ξεδύσκολο,σε παρακαλώ,φώναξα!
Δεν τόλμησε ν αρνηθεί.
Μπολιάζαμε ότι υπήρχε σε ρίζα συκιάς
στη γύρω περιοχή,50-60 μπόλια δεν θυμάμαι.
Κι ήταν η πρώτη μου φορά!
Μετά ένα μήνα ανακάλυψα ότι απ τα 30 μπόλια
που είχα βάλει ΕΝΑ “έπιασε”
Δεν έχω κερδίσει ποτέ λαχείο,φαντάζομαι
κάπως έτσι θα είναι!
Σήμερα η παλιά συκιά ζει σ ΄ένα νέο δέντρο.
Στη θέση της μεγαλώνει μια καινούργια,
μπολιασμένη απ το χέρι τού αρχιμάστορα
πατέρα μου.
(Γεγονότα και αισθήματα ακριβώς αληθινά)

το τετράδιο

Γωνία Μπιζανίου και Στρατού.
Ενα τετράδιο πεσμένο στο πεζοδρόμιο,φαινόταν
καινούργιο.
Σκύψαμε ταυτόχρονα πριν δει ο ένας τον άλλο,
σχεδόν ακουμπήσαμε τα κεφάλια.
Γελάσαμε και κοιταχτήκαμε.
Μείναμε να κοιτάζει ο ένας τον άλλο δευτερόλεπτα,
λεπτά, αιώνες!Παγώνεις ,φοβάσαι να κοιτάξεις
αλλού μη χαθεί η εικόνα για πάντα.
Σήκωσα το τετράδιο,το άνοιξα,ήταν άδειο.
Το έβαλα στον τοίχο κι έγραψα στην πρώτη
σελίδα ένα στίχο του Καβαδία:

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ το κορμί σου.

Στό δωσα,το διάβασες και συμπλήρωσες
τον υπόλοιπο.
Έτσι αρχίσαμε.
Γράψαμε στη δεύτερη σελίδα τα όνειρά μας
και πιο κάτω τα θέλω τα δεν θέλω μας
τις αλήθειες , τα μικρά μας ψέματα
τα κλάματα ,τα γέλια μας
τα λίγα ,τα πολλά,τα τίποτα
τις ώρες,τις μέρες,τα χρόνια μας.
Όλα εκείνα που κάνουν τον ένα
επίθετο του άλλου .
Γράφαμε ακατάπαυστα για χρόνια,
ορκιστήκαμε να μην σταματήσουμε
πριν το γεμίσουμε μέχρι την τελευταία γραμμή.
Κάθε τόσο το ξεφυλλίζαμε και περνούσαμε
ώρες ολόκληρες σχολιάζοντας με γέλια
όλα όσα είχαν περάσει,ευχάριστα ακόμα
και δυσάρεστα.
Ύστερα σιγά-σιγά το γράψιμο αραίωσε
μέχρι που σταμάτησε.Μαζί του λιγοστέψαν
τα λόγια και τα γέλια μας.
Το τετράδιο μισοτελειομένο βρήκε τη θέση του
στο ράφι κάτω απ την τηλεόραση,κάτω από
περιοδικά και απλήρωτους λογαριασμούς.
Σ έχω δει πολλές φορές να το κοιτάς
και να βουρκώνεις,
πονάνε οι άδειες σελίδες!

Δεν μιλάμε πιά δε μιλάμε
φτάνει μια ματιά και γυρνάμε
πρόσωπο αλλού και πλάτη
φταίει κάτι
που δε μιλάμε!

Δίχως χέρια πιά ακουμπάμε
τα μεσημέρια κάνω πως κοιμάμαι
μήπως και γευτώ τ όνειρό σου
στο πλευρό σου

Δε μιλάμε
στο μπαλκόνι αγώνα κοιτάμε
τόσο μόνοι τι κι αν νικάμε
στο παιχνίδι αυτό μπήκε τέρμα
ψέμα θα σου πω

Δε μιλάμε
κι όλο με παρέες τριγυρνάμε
σε φωτογραφίες χαμογελάμε
κι όλοι εμάς έχουν σημάδι
και μετά απ το φλας σκοτάδι!

Αγάπη μου όλα καλά
δε ζητάω πιο πολλά
είσαι εδώ
κι είναι πάντα αυτό αρκετό

και όσα δεν έχουμε πει
μέσα από τη σιωπή
χρόνια τώρα
φωνάζουν σ αγαπώ.

Στίχοι μουσική Γ.Θεοφάνους
Τραγούδι Π.Τερζής
(Υπενθυμίζω τον τίτλο του blog)

Πήρα τη σκυτάλη του παιχνιδιού απ την κουβεντούλα,
την παραδίδω σε ..ας αποφασίσει μόνος-μόνη της
Οι κανόνες:
Διαλέγεις ένα καλιτέχνη οποιουδήποτε ρεπερτορίου
και εθνικότητας
Φτιάχνεις μια ιστορία χρησιμοποιώντας στίχους
τραγουδιού η τραγουδιών του
Παραδίνεις τη σκυτάλη σε φίλους.
the and

Εδώ…Μανιταρχείο!!!

Χριστός Ανέστη να ευχηθώ
σ όλα τα φιλαράκια
με την καινούργια φάτσα μου
απ το Μανιταρχείο!!!!
Σας ανακοινώνω λοιπόν αγαπητοί μου σύντροφοι
οτι εδώ και λίγες μέρες είμαι ευτυχές δόκιμο μέλος
μιας γοητευτικής παρέας!
Προκειται για τα μέλη των συλλόγων, Μανιταροφίλων
απανταχού της Ελλάδας.
Η χαρά μου είναι απερίγραπτη καθ ότι τυγχάνω
θαυμαστής και συλλέκτης μανιταριών παιδιόθεν!
Η Εαρινή Σύναξη Μανιταροφίλων θα γίνει
το Σαββατοκύριακο 3και 4 Μαίου στή Δεσκάτη
Γρεβενών.(link παραπλεύρως)